The End

We konden geen betere afsluiter bedenken dan Vietnam en specifiek Hoi An, een 16^e eeuws stadje die op de werelderfgoed lijst van UNESCO staat. Het oude centrum zit vol met prachtige huisjes van een paar eeuwen oud met Chinese, Japanse en Franse invloeden. Wij zaten in een hotel aan een riviertje met zicht op de rijstvelden en aan de andere kant de zee. We zijn hier de laatste week gebleven en hebben per scooter de omgeving verkend, een hit!

Dit was het dan. Het einde van een onvergetelijke reis. We kunnen nu erg poëtisch gaan doen maar we besparen júllie het gezwijmel en Gerrit Komrij een negatief zelfbeeld. Het was gewoon fantastisch!!

Enkele feiten van de afgelopen periode:

• We hebben 15 vluchten, 4 nachttreinen, 4 bussen, 2 boten, ontelbare watertaxi's, tuk tuk's, een jeep, een fiets, een scooter, een kabelbaan genomen en vooral veel gelopen.
• Ons dieet bestond 3 maanden lang uit voornamelijk rijst, rijst, rijst, pizza, patat, eend, wormen, bananenshakes en Shweppes Lemon.
• Het voorgenomen budget ruimschoots overschreden.
• De voorgenomen route is ‘iets' gewijzigd.
• Dieptepunt : Singapore.
• Hoogtepunt: o.a. Vietnam.
• Wat we zullen missen: Ontwaken zonder wekker en elkaar verwend aankijken met de vraag wat we nú weer eens zullen gaan doen. Manu gaat het Imm Fusion Hotel in Bangkok vooral missen, waar hij afscheid moet nemen van de huisschildpad ‘Tuck'.
• Wat we niet zullen missen: Zuid Oost Aziatische muziek, het geroggel om je heen (puntje van Inge, Chris doet het namelijk zelf ook) en Manu vooral rode mieren en kakkerlakken.

Alles bij elkaar dus zeer geslaagd maar we kijken ook wel weer uit naar de Nederlandse lente, rouwe andijviestamppot met spekkies, oude kaas en Mathijs van Nieuwkerk op Nederland 3. Dit zal ongetwijfeld na een week wel weer zijn omgeslagen in een verlangen naar de volgende reis.

Morgen (de 28^ste) vertrekken we via Frankfurt naar Amsterdam en als het meezit komen we ook nog op tijd aan. E.e.a. uiteraard afhankelijk van de erupties in Ijsland¹ en de situatie in Bangkok. Wij hopen (lees: rekenen) stiekem op een groots onthaal op Schiphol met fanfare en schaars geklede dansers en danseressen.

Tot slot wij willen iedereen die ons tijdens de reis een berichtje heeft achter gelaten daarvoor hartelijk bedanken, dit werd zeer gewaardeerd! Wij hopen dat jullie met plezier hebben meegereisd en zullen dit bij de toekomstige expeditie naar Afrika wellicht gaan herhalen.

Groeten,

ICM.

¹ Ijsland: Ijsland is dé nieuwe schurkenstaat. Eerst vergokken ze onze spaarcenten. Vervolgens willen we van de spaarcenten, die zijn onglipt aan de hebberigheid van de ‘Ultima Thule', lekker op vakantie, laten ze een vulkaan uitbarsten. Als de VS dan toch weer haar oorlogsmachine wilt laten draaien, laten ze dan eerst met Ijsland beginnen!

11 reacties | reageer

Good morning Vietnam!

De laatste week met de familie was er vooral één van veel zon, zee¹ en strand. We zijn nog gaan duiken op Phi Phi en hebben vooral lekker gegeten en gerelaxed. Opvallend was dat tijdens de aanwezigheid van onze visite, van ons voorgenomen weekbudget al snel niets meer terecht kwam. Ach, we hebben genoten. Gelukkig zijn ze nu veilig thuis gekomen want de onrust in Bangkok, waar wij overigens tot op de laatste dag niets van hebben gemerkt, nam toe. Op de dag dat wij vertrokken naar Vietnam is het geweld tot uitbarsting gekomen. Wie had dat van de vredelievende Thai verwacht, wij niet.

Vietnam komt als geroepen en niet alleen vanwege de situatie in Bangkok. Het is erg goedkoop en de mensen zijn zeer vriendelijk. We zijn begonnen in Ho Chi Minh en stonden bij aankomst versteld van het verkeer, als je het die naam mag geven. Stel je een kruispunt voor. Vooraan elke straat die uitkomt op het kruispunt staan een paar honderd scooters en brommers met daarachter de auto's. Oost en west mogen rijden, want naar de stoplichten luistert men nog wel (redelijk). Er gaat een massa rechtdoor, wat naar links, wat naar rechts en dat geldt voor beiden zijden. En daar beginnen de problemen, van voorrang heeft men niet gehoord dus rijdt men kris kras door elkaar heen wat voor de nodige vertraging zorgt. Terwijl de losgeslagen kudde nog bezig is zich te hergroeperen beginnen nu noord en zuid te rijden want die hebben immers ook, zij het wat vroeg, groen gekregen. Als er dan tussen de krioelende motormassa ook nog voetgangers alle kanten op lopen en hier en daar een verdwaald paard is de chaos compleet. Er is ons hier geleerd niet te wachten met over te steken totdat er geen verkeer meer aankomt want dat moment komt niet, het is oversteken en het verkeer gaat vanzelf voor je uit de weg. Dat was best even wennen. Manu kwam dan ook met de terechte opmerking; "Mam, ze hebben hier geen verkeersles gehad hè?".

Ho Chi Minh is heet en we besloten Manu op een waterpark (poging 2) te trakteren. En wat voor één! Waar Bangkok het laat af weten voor de kids is Ho Chi Minh een heus paradijs. Het waterpark, waar er 3 van zijn in de stad, was zo'n 5 keer het tikibad, nog geen vijfde van de prijs én outdoor. Hij heeft een superdag gehad is nog nooit zo vroeg als die dag gaan slapen.

Vervolgens is Inge nog een dagje naar het waterpark gegaan met Manu en is Chris de Mekong delta gaan rondtouren, een labyrint van kanalen en rivieren die zich uit de Mekong vormen en uitmondt in de Zuid Chinese Zee. Een tocht door de kanalen per onstabiel bootje was deel van de tour en men waarschuwde van tevoren dat er al toeristen waren voorgegaan die het niet droog hadden gehouden. Dat nog aan het verwerken en daar ging één van de twee bestuurders (lees: peddelaars) met fraaie koprol het lichtbruine water in, ze kon er als enige niet om lachen.

Na Ho Chi Minh zijn we naar Nha Trang gegaan om de beach weer op te zoeken. Nha Trang heeft twee gezichten, enerzijds waan je je in een soort Benidorm, met een boulevard, hotels, restaurants,  kermisatracties en Russen. Ga je wat verderop kijken dan zitten de locals op het strand, liggen er overal vissersbootjes met bijbehorende vislucht en zijn de flitsende hotels verdwenen.  

Vandaag stond volledig in het teken van Manu. Hij mocht kiezen tussen het strand, zwembad of wederom een atractiepark. Het werd uiteraard het laatste. Ma lag ziekjes in het hotelbed en pa is er dus maar alleen op uitgetrokken. Na veel te hebben geklommen, geklauterd en gezwommen kwamen we aan bij een speelhal met ballenbad waar meneer zich weer flink liet gaan. Alles liep gesmeerd, hij dronk goed, luisterde perfect en zeurde geen moment. Ik had de boel dus onder controle, dacht ik. Totdat meneertje met een "oh oh gezichtje" en grote kijkers de ballenbak uit kwam rennen;

eh, Pap, ik eh, moest poepen en eh toen was ie er al uit en toen viel die zo door mijn broek (Manu draagt hier geen ondergoed) naar beneden en nu ligt ie daar ergens!

Ehm, waar dan 'ergens' Manu?

In de ballenbak!

Dilemma: Of je gaat daar als enige westerse vader graaien in de ballenbak op zoek naar een drol en wat als je hem vind?...of je loopt geniepig maar toch enigzins beschaamd weg en het lot zal de rest doen.....Je hoeft niet bijsterslim te zijn om te raden welke keuze ik heb gemaakt.

We merken dat we er nu op het einde van de reis aardig doorheen zitten en kijken uit om naar huis te gaan. Klinkt vrij sober maar valt best mee. Manu is zijn ouders nu wel zat (wat best te begrijpen valt) en mist zijn vriendjes. Wij zijn na drie maanden fungeren als ouder, onderwijzer, naschoolse opvang, toergids, huisarts, psycholoog, boksbal, knuffel en vingerpoppetje²  gewoon op. Hierdoor hebben we besloten in Vietnam het noorden te skippen en de tijd te nemen voor het zuiden en op het strand af te sluiten.

Een fijne dag nog!

NB: Ruud: succes met je herstel. Alwin: hou je sterk.

Groeten,

ICM.

¹ Zee: de Andaman Zee zit vol met vis en zo ook de Sergeant Majoor visjes, kleine gestreepte schatjes die geen vlieg kwaad doen anders dan het brood wat ze af en toe gevoerd krijgen van de lokale bootbestuurders. Guy moest er ook aan geloven. Na zichzelf eindelijk een beetje op zijn gemak te voelen met snorkelen mieterde Inge een hand vol verkruimeld brood vlak voor de plek waar Guy aan het snorkelen was. De visjes kwamen met honderden tegelijkertijd op het brood af en Guy schoot met zijn hoofd uit het water (zie foto), we hebben zijn ogen nog nooit zo groot gezien. Inge en Chris lagen zoals gewoonlijk in een scheur.

² Vingerpoppetje: Fuutje (zie eerder verhaal) is sociaal en heeft inmiddels een vriendenkring bestaande uit o.a. ‘Fief', ‘Klok', ‘Fa te fa fitjehua' en ‘Passionele itoflet'. Hoe ze eruit zien en wat ze wel en niet doen leggen we thuis graag uit onder het genot van een paar drankjes.

3 reacties | reageer

Familie en co

Ze zijn er, en dan hebben we het niet over de Hollandse Nieuwe. De familie. De bleke koppen wandelden afgelopen donderdag om 5 uur 's nachts door de douane om vervolgens te worden getrakteerd op een stevige cultureshock. We hebben ze, na Guy zijn ontbijt om 07:45 bij de Mac, direct meegenomen naar Wat Pho, een tempelcomplex waar o.a. de grootste liggende Boedha te zien is. Wij zijn er al een stuk of 6 keer geweest maar het blijft echter weer elke keer boeien.  Die dag was het helaas ook 43 graden en was de sightseeing tour van korte duur. Het verse vlees was nu toch ook best wel moe en dus even tijd om een paar uurtjes onder de wol te gaan. Diezelfde avond zijn we met Guy nog naar het befaamde Patpong¹ gegaan om een ‘fout' avondje te beleven (de Thailand kenners weten exact wat wij hiermee bedoelen). We hebben Guy nog nooit zo gelukkig gezien. (Grapje Wen).

De volgende dag weg uit Bangkok en naar Krabi gevlogen en ,inclusief bagage,  bij ons hutje aangekomen. Dit bleek een miskoop en zijn na een dag naar Ton Sai Bay vertrokken. Een miniscuul strandje omringd door enorme steile bergwanden, kokospalmen en azuurblauwe zee, wat een Mekka bleek te zijn voor de rostklim scéne. De sfeer is daar zeer laidback en we besloten gelijk een aantal nachten te blijven.

En daar zit je dan, door rotsen omringd aan de Andaman zee, reggae bars aan het strand die spacecookies verkopen (wat dat ook mag wezen ;-), iedereen leeft de dag alsof het hun laatste is en het enige vervoer is per longtailboot. Geen reden dus om ook maar over een alternatief na te denken. Tijd voor aktie en begonnen de omringende eilanden te ontdekken per bootje, hier en daar te water om de lokale koraalriffen te verkennen en af en toe aan te meren op een verlaten strand om wat voedsel te nuttigen. Het tempo van rezien was gelijk teruggebracht naar een laag punt en daar waren we alledrie wel aan toe.

De dagen erna zijn we wederom een grot gaan verkennen op aanraden van Manu, die inmiddels is gepromoveerd tot grottenfreak, en we hebben kayaks gehuurd. Manu met reddingsvest tussen pa en ma in en Guy en Iny in een tweede kayak en daar gingen we. Vol goede moed hadden we een route uitgestippeld  die ons zo'n 4 uur zou gaan vermaken. Het tripje duurde echter een half uur. De kayak van de familie Bos² was niet uitgerust met de óh zo nodige deksel achterop die water dient tegen te houden en we waren de hoek nog niet om of de kayak begon onstabiel te worden en we van links naar rechts waggelden. Dit resulteerde in een slappe lach bij Inge waardoor het ding helemaal onbestuurbaar werd. We begrepen niet waarom het ineens zo slecht ging maar werden verlost door de oplettendheid van Guy: "Whahahaha, Titanic! Jullie zinken!" Een moment later lagen we met z'n drieën in het water en was er met de kayak niets meer te beginnen. Nog schoor van het lachen probeerden we uiteraard verhaal te halen bij het verhuurbedrijf, maar, zoals dat gaat in Thailand, had volgens de Thai de kayak nog een deksel bij vertrek en niet, zo wisten wij zeker, nooit aan de boot gezeten. Een discussie die we uiteraard niet wonnen en we dus ook geen geld terug kregen. Ach, we hadden weer plezier gehad.

Ons dieet.

Sinds de ‘van Sprangen' ons zijn  komen vergezellen is ook ons dieet een kwartslag gedraaid. Daar we de laatste twee maanden nog voornamelijk leefden van de lokale keuken en zo niet, dan wel lettend op de centen, lunchten we nu dagelijks in de Burger King en dronken we aanzienlijk meer wodka dan in de gehele twee maanden daarvoor. We zijn dus best blij dat ze er zijn.

Manu is geen makkelijke eter maar wel een echte carnivoor, groenten krijgen wij bijna zijn strot niet in maar vlees des te makkelijker. Zo ook laatst eend. Chris had dit al in Singapore geprobeerd en beviel best, ondanks het feit dat Inge beloofde bij aankomst direct bij hem weg te gaan aangezien dit haar lievelingsdier³ is. Manu heeft er van genoten en Inge wist het nú zeker.

Wij kunnen nog wel even doorgaan maar bewaren nog wat voor thuis, we hebben nog een week te gaan met z'n allen en gaan waarschijnlijk Ko Phi Phi nog aandoen, de eilanden die o.a. bekend staan van de ‘de Caprio' film ‘The Beach'. We laten het jullie weten!

Groeten,

ICM.

¹ Patpong: Google eens op "Patpong+ping+pong", oh zo fout maar we moesten het eens meemaken. Chris zijn collega Rick kan hier nog wat van leren.

² Familie Bos: Na het voorlezen van dit verhaal barstte de discussie los dat Inge geen Bos heet maar VAN SPRANG, hierbij de rectificatie.

³ Lievelings dier: Inge en haar eendjes. Ze vreet vlees bij het leven, biologisch vlees is te duur voor d'r, maar de eendjes uit de stinkende nederlandse sloten moeten, als het aan haar ligt, heilig worden verklaard. Ze heeft er zelfs nog een keer één gered van de dood. Kwek-Karma dus.

4 reacties | reageer

Gucci & dreads

Zoals eerder gezegd ligt Manu goed bij de mensen, hij had zichzelf een rood t-shirt aangeschaft vlak voor vertrek uit Bangkok en nu lopen er prompt een paar honderd duizend mensen in Bangkok met een rood shirt. Hij maakt wat los hier.

Na de pauze in Bangkok zijn we naar het noorden van Thailand vertrokken, Chiang Mai om precies te zijn. Chris was hier al eens eerder geweest met zijn maat Simon maar dat was zo'n 10 jaar terug. In die 10 jaar is het toerisme zeker verdubbeld en zit het vol met flashpackers¹. We zijn gelijk op zoek gegaan naar vertier voor Manu en dachten dat we met een olifantenkamp + ritje wel een klapper zouden maken. Het enige wat hij interessant vond waren de enorme drollen overal, zijn gillende moeder en het moment dat er tijdens een show een stel ‘oliephants' een potje voetbal begonnen te spelen. (Daarna zijn we in onze Kras Ster Vakantiebus gestapt en hebben we patat met frikandellen gegeten in ons 5 sterren resort.) De volgende dagen hebben we een andere techniek toegepast, we lieten hem kiezen. Een bezoekje aan de tijgers, een tempel, een slangenfarm en een museum. Je raad het al, hij koos voor het museum en was niet weg te slaan. Op de weg terug hebben we nog een potje staan golfen want dat zag meneer al op de heenreis en moest hij per se doen. (Bedankt hè Ray²!)

Na nog een aantal dagen tempelhoppen en zeer veel niets doen bij het zwembad kregen we de kriebels weer en zijn, verder noordelijk, naar Chiang Rai vertrokken. Dit was een verademing, de Gucci brillen hadden plaats gemaakt voor geurende dreads en tweede hands kleding én het was er een stuk rustiger en koeler. Inge werd getrakteerd op een dagje massage en Manu en Chris zijn een paar grotten en tempels onveilig gaan maken. Na een dag hebben we besloten een 4x4 te huren en verder buiten de gebaande paden te gaan ontdekken.

Het verkeer in Thailand is niet te vergelijken met Nederland of zelfs Zuid Afrika, het is wie het eerst komt wie het eerst maalt en zelfs dat is geen geschreven wet. Het eerste uur was er dus één van klamme billetjes, trillende knieën en veel gevloek. We zijn vervolgens richting de Burmese grens vertrokken waar we onderweg o.a. zijn gestopt bij een paar souvenirstalletjes die werden gerund door de locale bergvolkeren. Het was duidelijk dat er al een eeuwigheid geen hond was langs gekomen want de deur nog niet achter ons dicht gedaan werden we letterlijk besprongen door een tiental vrouwen die ons zonder te vragen armbandjes, ringen en nog meer handgemaakte kitsch omhingen, ze niet meer terug namen en vervolgens om geld begonnen te mekkeren. Begrijpelijk, want men is daar straatarm maar ook ongemakkelijk en we waren dan ook binnen no time vertrokken met een hand vol kitsch en een paar Baht armer. Na 4 uur over 65 kilometer te hebben gedaan waren we gestrand in Mae Salong, een idylisch dorpje omgeven door theeplantages en traditionele bergvolkjes waar we zijn blijven slapen. Hierna zijn we via Mae Sai weer terug naar Chiang Rai gegaan waar we eindelijk weer een tropische regenbui hebben mogen meemaken, met een biertje op het balkon turend naar de flitsen en knallen en een halve oceaan die binnen enkele minuten uit de lucht komt vallen, de eerste tijdens onze reis.

Ondanks onze effort om jullie te trakteren op het traditionele leedvermaak moeten wij deze keer helaas verstek laten gaan. Dan maar eens andersom, we hebben vernomen dat Nederland op het gebied van kou wel enkele records verbreekt deze winter, de titel van onze blog is dan ook wel erg toepasselijk

Nog een paar dagen en dan komen Guy en Iny en gaan we toch niet naar Phuket want daar was geen hutje aan het strand te krijgen voor onder de €50. Het wordt dus weer Krabi en daarna waarschijnlijk Ko Lanta.

Een fijne zondag nog!

ICM.

¹ Flashpackers: Waar Thailand voorheen nog werd bevolkt door doorgewinterde hippies die de wereld wel even zouden redden is er nu een overvloed aan jonge hippe europeanen met een rugzak, trendy sandalen en veel te grote Gucci brillen van het type ‘jaren ‘70', en dan over de arrogantie nog maar niet te spreken. We zouden er een boek over kunnen schrijven maar bewaren de stof voor als we terug zijn.

² Ray: Onze favoriete buurman. Hij golft en is belg, zijn vrouw duitse en zijn pasgeboren zoontje nederlands, we hebben dus een heus drielandenpunt naast ons wonen.

9 reacties | reageer

Waarom?

Zoals iedere geschiedenis wel een zwarte bladzijde heeft, is deze ons dus ook niet bespaard gebleven (en dan doelen we niet op de komst van Chris zijn schoonmoeder¹). Het begon goed;

Borneo dus afgesloten met Mt. Kinabalu, de hoogste berg van zuid oost Azië. We hadden geluk de top in de ochtend te kunnen zien voordat zij die dag verdween achter een dik wolkendek. Na het park zijn we door onze chauffeur uitgenodigd bij hem thuis om te eten, hij had zelf 3 jonge kinderen dus de logica achter de uitnodiging was snel ingezien. Eenmaal aan tafel geschoven had Inge al spijt van het aannemen van die uitnodiging. Rijst met kip (en de bijbehornende velletjes), gedroogde visjes (incl. oogjes) en een bruin goedje waren verpliche kost. Die avond heeft ze nog een bezoek aan de Burger King gebracht.

Tijd voor Vietnam dus want Borneo was wel mooi maar ook erg duur voor Aziatische begrippen. We hadden een vlucht geboekt via Singapore omdat we dan het goedkoopste uit waren, in Singapore zouden we dan nog wel een nacht moeten verblijven. Een goedkoop hotel (25 euro p.n. is goedkoop voor Singaporese begrippen) geboekt via internet die zou gelden als transit. Eenmaal aangekomen viel ons op dat er in die straat bij bijna elk huisje een auto werd gewassen, zouden de mensen aan huis een carwash hebben? Grappig....Hey, er lopen ook allemaal meiden rond in avond-, nee, nachtkleding. Het zouden toch niet....? En ja hoor, we hadden een schattig hotel midden in de hoerenbuurt met een stuk of 20 bordelen bij ons in de straat. Waarschijnlijk krijgt je auto daar óók gelijk een beurt.

De volgende dag stond de vlucht naar Ho Chi Minh gepland, in de taxi schoot er echter iets te binnen: Paspoort + Visum = Vietnam, hoe zat dat ook al weer? Inge, mag ik de Lonely Planet even? Blader, blader....glossary....V....Visa....page 475...."The government often talks about issuing visas on arrival to certain favoured nationalities, but as yet this sensible scheme has failed to materialise". Shit! Visum vergeten te halen. Toch nog een poging gewaagd op het vliegveld maar helaas, we mochten het vliegtuig niet in. Ticket omgeboekt en nog maar een nacht bijgeboekt in ons hoerenhotel, de volgende ochtend op pad naar de ambassade van Vietnam om alsnog een visum te regelen. Op de website stond dat een visum zo'n US.$ 25,-. p.p. zou kosten, eenmaal daar aangekomen bleek dit S$ 265,-. te zijn, totaal zo'n €400!!! Volgens het personeel aldaar was de informatie op de website was niet juist. Nee, echt? Dan maar terug naar Bangkok om eerst naar Laos te gaan, Vietnam doen we later wel en een visum vanuit Bankok is aanzienlijk goedkoper, zegt men. Kostenplaatje van deze blunder ~ €200,-. + 3 dagen in Singapore, deze hebben we dan wel weer opgevuld door vooral lui te zijn en lekker te eten. Wat we allemaal wel niet over hebben om jullie te vermaken!

Manu leeft zijn eigen leventje en krijgt gelukkig niet alles mee van zijn soms verwarde ouders. Hij ziet zijn vader wel eens godverend over een vliegveld lopen met een hevig sussende moeder erachteraan gehold  maar dat is ook alles. Hij is vooral bezig met verklaringen te zoeken achter zaken. De ouders onder jullie kennen vast de ‘waarom-periode' wel;

Vlak voor een zeer drukke weg op Borneo:

"Even wachten met oversteken Manu!"

"Waarom?"

"Omdat je anders dood bent!"

Midden op straat in Maleisië:

"Manu, wat ben je aan het doen."

"Ik trek mijn kleren uit want wil in mijn nakie lopen!"

"Maar dat kan niet hier midden op straat."

"Waarom niet?"

"Zucht..."

In de taxi in Bangkok:

"Pffff, wat ruikt het hier smerig"

"Ik heb een poepie gelaten hahahaha"

"Manu, dan kan je niet maken in een taxi!"

"Waarom niet?"

En wie dacht dat zo'n reis saai is voor hem die heeft het mis, hij vindt werkelijk alles interessant. Waarom zijn  de taxi's hier roze en geel en groen, waarom heet een vulkaan een vulkaan, waarom is het hier altijd warm, enzovoort. Hij is geobsedeerd door riolen, flirt graag met de lokale vrouwen en is verzot op alles wat glimt. 's Avonds is er op de laptop² nog tijd voor meestermichael.nl om niet achter te raken op school en als hij zoet is geweest spele.nl om met een tereinwagen de meest uitdagende  levels te doorlopen.

We zijn nu dus weer in Bangkok³ waar we 3 nachten in een zeer relaxte accomodatie verblijven en het vervolg gaan uitstippelen. Nog 19 dagen en dan komen Ome Guy en Oma Iny op bezoek waar we erg veel zin in hebben. We willen ze meenemen naar Phuket omdat dit eiland veel heeft van wat Thailand te bieden heeft, rust, drukte, natuur, cultuur, duiken, feest etc. Ook zijn er wat mindere plekken op Phuket maar die zijn makkelijk te vermijden.

Tot over een week en een fijne zondag nog!

Groeten,

ICM.

¹ Schoonmoeder: Je hebt ze in alle soorten en maten en maar zelden ben je er blij mee. Ik heb het geluk dat, op een schaal van 1 tot 10, ze een 9 is. Het gemis van dat ene punt is te wijten aan het feit dat ze mij door en door kent! En dat moet je nou net niet hebben met schoonmoeders...

² Laptop: De 10" Samsung is dé aankoop van onze reis. Films, foto´s, skype, google en internet voorzien ons van de dagelijkse gemakken. Manu gaat om met de muis alsof hij het al jaren doet en weet zelfs het volume zachter te zetten, niet onbelangrijk.

³ Bangkok: Sinds de eerste reis hielden we al van deze stad, elke keer weer voelt het als thuiskomen. De chaotische mix van mensen, verkeer, geluiden, geuren en kleuren maken het tot een zeer aangenaam geheel.

4 reacties | reageer

En we gaan nog niet naar huis.....

Borneo is andere koek. Als God architect is van deze planeet dan is Borneo vast één van zijn meesterwerken. Er groeien hier volop huiskamerplanten van de Intratuin en bloemen zo mooi dat je ze zelfs nog aan je schoonmoeder zou willen geven. Een paradijsje, en dan hebben we alleen nog maar de omgeving van Kuching, Sibu en Kota Kinabalu gezien. Zoals gezegd hadden we de eerste 3 nachten geboekt in Kuching (Sarawak, Borneo) maar omdat de accomodatie wel erg beviel en er zeer veel te doen en zien is in de omgeving, hebben wij er maar 3 nachten aan vast geplakt.

We zijn er eerst op uit gegaan om de bedreigde Orang Utan te gaan bekijken in een reservaat waar ze worden gerehabiliteerd met als doel in het wild te worden vrijgelaten. Na in het Semenggoh Orang Utan Sanctuary te zijn aangekomen moesten we eerst muisstil door de jungle lopen om vervolgens op een voederplek aan te komen waar de beesten zich, met een beetje geluk, zouden ophouden. We zijn geduldige mensen maar Manu denkt er net anders over, na een half uur te hebben gefluisterd liep hij naar zijn moeder toe en zei: "Luister en kijk mij aan; Over 4 minuten is mijn batterij van het fluisteren op en dan zal ik hard gaan praten" (wij horen ons zelf praten). Inge piste zowat in haar broek, tijd om te gaan. Mooie trip dus door de jungle, alle drie zeiknat maar geen Orang Utan gezien, ach, je zit tenslotte niet in een dierentuin, het was leuk geweest.

Vervolgens hadden we  in de Lonely Planet¹ gelezen dat er grotten in de buurt zouden zijn, jackpot! Manu had al 3 weken zitten zeuren om grotten omdat we het daar in Krabi al over hadden gehad. Wij een dagje naar de grotten, Chris had alleen gehoord dat er op zondag geen gidsen aanwezig waren en de grot niet verlicht was, dit bewust achter gehouden voor Inge en op zondag gingen we naar de grotten. Eenmaal daar aangekomen kregen we 2 zaklantaarns in onze handen gedrukt en mochten we het uitzoeken. Manu voorop met zaklantaarn, aan de hand van Chris, die de tweede zaklantaarn vast hield, Inge achterop in elkaar gedoken en met de ogen dicht, vasthoudend aan Chris zijn rugzak. Het lijkt allemaal wat enger dan het was, er was namelijk een boardwalk waar je over heen moest lopen dus het was makkelijk navigeren. Echter het rondfladderen van vleermuizen zo groot als pasgeboren biggetjes en de duisternis deed Inge in haar broek schijten. Manu en Chris lagen krom.

Na een welverdiende rustdag zijn we op weg gegaan naar het Bako National Park om hier een jungletrack te gaan lopen, we hadden de kleinste (3 km) uitgekozen omdat we ons uiteraard aan de kleine moeten aanpassen. Nu is 3 km niet bepaald veel zou je zeggen, zei het niet dat de trail helaas geen luxe boardwalk was maar een pad dat op en neer ging, soms lopend over een bed van boomwortels met hellingen van meer dan 45 graden steil omhoog. Manu deed het erg goed, liep wederom voorop en was nergens bang voor. We hebben daar de bekende neusaap (om opmerkingen voor te zijn : nee, geen familie van Chris) gespot en een rijkdom aan interessante flora.

Vlak voor vertrek vanuit Kuching kreeg ditmaal Inge te horen dat haar werkgever geblunderd had en ook haar salaris er niet op stond. Kijk, dat waarschijnlijk 90% van de 112 personen in onze mailinglist stinkend jaloers op ons zijn a lá, maar dat er nu hoogstwaarschijnlijk een gezamelijk complot wordt gesmeed om ons zo snel mogelijk terug in Nederland te krijgen gaat ons te ver , als mensen ons missen mogen ze dat ook best zeggen hoor. Omdat ook wij jullie en ons thuis wel een beetje missen struinen we af en toe wel wat media af om te kijken dat er nog wat leuks is gebeurd. Helaas zijn we alleen verveeld met een gevallen kabinet (grijns), een blunderende Kramer en Feyenoord dat het wederom slecht heeft gedaan. Niets om voor naar huis te komen eigenlijk dus als jullie het niet erg vinden blijven we nog ff.

Na Kuching zijn we per boot naar Sibu gevaren om vervolgens traditionele Longhouses² te gaan bekijken. Onderweg werd duidelijk waar de miliue-organisaties zich druk om maken, bijna de gehele rivier was bezaaid met houtkapbedrijfjes en overal lagen enorme stapels met stammen. Verontrustend dat wel maar je kan het ze ook moeilijk kwalijk nemen, wij westerlingen hebben onze bossen reeds met de grond gelijk gemaakt. Eenmaal in Sibu aangekomen bleek het stadje een Chinees bolwerk en de trip naar de Longhouses was van korte duur, de traditie was al lang vertrokken en de Longhouse was nu een modern dorpje geworden. We hadden dan nog wel de mogelijkheid om een andere te bezoeken maar dan zouden we voor een beetje traditionele 2 dagen de jungle in moeten, geen optie met Manu. Op zich geen ramp want we hadden al een beetje een dubbel gevoel³ met zo'n bezoek, je komt immers bij de mensen thuis om eens lekker te gaan rond kijken. Snel vertrokken uit Sibu en gevlogen naar Kota Kinabalu waar we tijdens de vlucht wederom werden opgeschrikt door de massale houtkap o.a. tbv de winning van palmolie.

We zitten nu reeds 3 dagen in Kota Kinabalu waar we morgen nog naar Mount Kinabalu National Park gaan en de dag daarna opnieuw proberen Orang Utan te spotten, daar later meer over. Vandaag (01-03) stond een Water World Themepark op het menu, het was weer tijd voor kindervertier! Manu helemaal lekker gemaakt voor deze trip en stond al de hele dag te springen. Eenmaal aangekomen bij de kleine versie van het Tikibad hing er een groot spandoek met de tekst: "Closed from 01-03-2010 until 15-03-2010 for renovation". Ja hoor, en dat precies op 1 maart. Hoe vertellen we dat Manu nu weer zonder dat hij het ons verwijt en de rest van de dag niet meer te genieten is. Niet dus, na wat gemopper, traantjes en een gebogen hoofdje besloten we op zoek te gaan naar een alternatief. Chris kwam op het brilliante idee om bij een hotel met zwembad aan te kloppen en dat deden we. Na grof geld te hebben neergelegd mochten we zwemmen in het luxe buitenzwembad. Maar zo leuk was dit niet, er zaten 7 man bij het zwembad die aan hun gezicht af te lezen niet bepaald blij waren met de komst van een kind. Onder hen een stel russen (daar heb je ze weer) die ons aan zaten te staren alsof we van goud waren. De russin zat continu met haar beiden bicepsen haar borsten tegen elkaar aan te drukken, duidelijk onder de indruk van haar recente plastic aankopen. We keken elkaar aan en besloten tot sluitingstijd te blijven om te kijken wie het langste zou volhouden. Gelukkig hoefde dit niet want na 5 minuten begon de eerste zich al aan te kleden, tas in te pakken en weg. 1 down, 6 to go, en ja hoor, binnen een half uur waren ze alle 7 opgehoepeld. De rest van de dag een koninklijk zwembad voor onszelf gehad. Het reizen met Manu heeft dus zijn voordelen. Helaas zijn er ook de nadelen weer en dat is dat Borneo moeilijk te bereizen is, het zijn lange afstanden en weinig alternatieven voor vervoer. Het is of de bus, of het vleigtuig en de bus is eigenlijk geen optie, 6 uur zitten is niets voor Manu en steeds maar vliegen wordt wat prijzig. We hebben dus na goed overleg besloten om Borneo te laten voor wat het is en woensdag vliegen we naar Ho Chi Minh City te Vietnam voor een volgend avontuur!

Een fijne dag nog en tot horens! De foto's volgen snel....

Groeten,

ICM

NB: Eva en Walter gefeliciteerd met jullie trouwplannen!

¹ Lonely Planet: Door Backpackers uitgeroepen tot dé reisbijbel. Wij hebben na deze editie echter mixed feelings en backpackers zijn we al lang niet meer, de tijd van de twee-euro-per-nacht-accomodatie, lokale bussen en lange hikes is voorbij want we hebben een kleintje bij ons, het komt ons eerlijk gezegd wel erg gelegen.

²  Longhouses: Een lang huis (ja echt) waarin een gehele gemeenschap woont, op Borneo o.a. gebruikt door de Rungus en Iban stammen. Longhouses komen op veel plaatsen ter wereld voor, zelfs onze Friezen hebben ze ooit nog wel eens in een bepaalde vorm gebruikt.

³ Dubbel gevoel: Draai het eens om, stel je eens voor dat er bij jou in de straat een blik Jappen wordt opengetrokken, gewapend met camera's, die bij je naar binnen komen stormen om je keuken en huiskamer te  fotograferen en vervolgens je aan te gaan zitten staren voor een paar uur lang. Dat ja.

8 reacties | reageer

Het ouderschap op reis....

De Perhentians waren het helemaal. Een stel bounty eilanden overgoten met palmbomen, koraalriffen en jungle waar we hebben gerelaxed, gedoken (voor het eerst een zeeslang gezien), lekker gegeten, geslapen en nog meer gerelaxed. Manu was weer zoet met zandkastelen, koraal, kokosnoten en heeft voor het eerst gesnorkeld. Hij moest even een drempel over maar heeft het nu helemaal te pakken en treed in de voetsporen van zijn trotse ouders.

Tijdens deze reis ontlasten wij elkaar voortdurend door even wat te gaan ondernemen met de kleine zodat de ander wat tijd heeft voor zichzelf en zo ook afgelopen zondag op de Perhentians. Pa ging met Manu sigaretten halen aan het einde van het 500 meter lange strand, Ma zat aan het begin, een makkie dus. Pa bestelde sigaretten, betaalde ze en draaide zich om naar Manu om hem de hand te reiken......weg Manu. Ik (Pa) in de winkel zoeken en op het strand kijken, hm, geen Manu. De minuten gingen voorbij en het ongemak bekroop mij toch enigzins. Ik vragen aan de locals, hadden niets gezien. Zoeken in de jungle net achter het winkeltje, terug naar het winkeltje maar helemaal niets. De zweetdruppels begonnen zich te vormen op mijn voorhoofd en mijn ogen werden groter. Weer vragen aan de locals, maar die keken mij aan als een stel zwakbegaafden turend naar een Rubiks Kubus. Hij zou toch niet in die paar seconden 500 meter hebben afgelegd? Wat als ik terug naar Inge zou lopen, dan zou hij in de tussentijd verdronken kunnen zijn, verder in de jungle kunnen zijn geraakt of wat dan ook. De paniek brak lichtelijk uit. Toch maar terug naar  Inge om te kijken of hij daar was, eenmaal daar aangekomen zowel geen Inge als Manu. Slik. Naar de hut dan maar, misschien dat ze daar dan zijn.....Inge! Manu!....Geen reactie....Kut! Mijn maag had zich zojuist 180 graden gedraaid. Terug naar het winkeltje dan maar. Dit maal de locals maar overgeslagen en zelf rond gaan lopen, het franse stel reeds alarm geslagen en die hielpen mee (nee, ze zouden eens moeten weigeren), de jungle in, het water in, de achtertuinen van de locals in maar niets. Opeens dacht ik terug aan de varanen die zich achter het restaurant, waar we de eerste dag hadden gegeten, in een plas water verscholen. Ik rende er heen, inmiddels badend in het angstzweet. En daar zaten de krengen, vast familie van de Komodo varanen  met een topstuk er tussen van minimaal 2,5 meter met een pens waar Manu in foetushouding  makkelijk in zou passen. De schoften vochten hevig om iets in het water maar ik kon niet zien wat, ik dacht vanaf dat moment niet meer rationeel. Had ik maar nooit zo veel National Geographic Channel moeten kijken. Mijn maag was inmiddels 360 graden gedraaid. Ik rende doelloos terug naar waar ik was begonnen, keek richting het begin van het strand en.....daar kwamen ze vrolijk aangelopen, zwaaiend en al. De angst sloeg direct om in woede en mijn ogen waren inmiddels zo groot als kokosnoten. Ik liep ze tegemoet en niet eens denkende aan óf ik de veelbesproken ‘corrigerende tik¹' wel moest geven maar eerder met welke kracht. Eenmaal bij Manu aangekomen was zijn hoofdje reeds gebogen van schaamte. Ik sprak hem stevig toe met als gevolg dat de tranen in zijn ogen sprongen en zijn mondje de vorm aan nam van een omgekeerde smiley waarbij het onderlipje hevig begon te trillen. De voorgenomen tik was nu dus van de baan. Inge legde mij het verhaal gelijk uit; Manu had diarree en had, op moment van het kopen van de sigaretten, in zijn broekje gescheten en vervolgens binnen een aantal seconden 500 meter over het strand gesprint, met het resultaat druipend langs zijn benen, naar het hutje toe. Hij heeft beloofd mij in het vervolg te waarschuwen. Gelukkig maar.

Na de Perhentians was de bedoeling richting Singapore te gaan en onderweg nog ergens in de bergen uit te stappen. Echter vanwege het Chinese nieuwjaar, en de daar aan gerelateerde vakantieperiode in geheel Maleisië, waren de treinen de eerste 9 dagen volledig volgeboekt. We besloten terug naar Kuala Lumpur te gaan en van daar uit, via Melaka, naar Singapore af te reizen.

Melaka is een kuststadje met nederlandse historie. Wij nederlanders zijn er tijdens de dagen van de VOC geweest en hebben er gelijk wat kerken, kanonnen en een stadhuis neergezet. Het ‘Stadthuys' is één van de grootste trekpleisters samen met nog een portugees fort en een replica van een oud schip, dit laatste hebben we bezocht omdat Manu hier graag naartoe wilde en wij onze VOC mentaliteit niet konden ontkennen, Jan Peter zou trots op ons zijn geweest.

Na Melaka de bus genomen naar Singapore² en van tevoren een hotel geboekt, nog maar de vraag of deze kon worden betaald³, om daar vervolgens een dag te verblijven en zo naar Kuching (Sarawak, Borneo) te vliegen. Hier zullen we de eerste 3 nachten in een stijlvol hotel verblijven en even tot rust kunnen komen na de hectische week waarin veel kilometers zijn afgelegd en we van hot naar her zijn gereisd. We hebben erge zin in Borneo na alle goede verhalen van vrienden, laat het avontuur maar beginnen!

Manu heeft het reuze naar zijn zin en wij uiteraard ook, hij mist wel zijn vriendjes en in het bijzonder zijn soulmate Robin, dus mochten er nog vriendjes van Manu willen komen, jullie zijn van harte welkom, ook mensen met vliegangst (ik zal geen namen noemen hoor Ruud).

Wij wensen ieder een fijn weekend en tot volgende week!

ICM

¹ Corrigerende tik: Het is sinds enige tijd volgens de nederlandse wet niet meer toegestaan een tik uit te delen aan je kinderen als deze zich gedragen als darmen. Wij vermoeden dat dit beleid is opgemaakt door kinderloze ambtenaren waarbij zelf nooit het bloed onder de nagels is getrokken. Wij zijn er mee opgegroeid dat dit in uitzonderingssituaties werd toegepast, en om eerlijk te zijn, het werkte. Chris kan zich de rode handafdrukken van zijn moeder op zijn hagelwitte billetjes nog wel herinneren.

² Singapore: Klein eiland-staatje wat aan Maleisië vast zit. Duur, modern en steriel, er ligt werkelijk geen papiertje op de straten, kauwgom is uit den boze en er is bijna geen criminaliteit, maar wat wil je als op het roken van een jointje al de doodstraf staat. Mijn ‘vriend' Zeppe zou, nadat deze met zijn tenen over de grens zou raken, al een strop om zijn nek hebben.

³ Betaald: Drie Maanden weg is best wat en dat dacht Chris zijn werkgever ook. Die kon blijkbaar niet omgaan met zo'n enorme ingreep want we kregen van de week te horen (nadat Chris zijn salaris niet was gestort) dat Chris niet meer in het systeem staat bij het beursgenoteerde en ‘solide' Capgemini, hij werkt er gewoonweg niet meer. Ze konden blijkbaar zijn gedachten lezen en schreven hem maar gelijk uit, die jongen wil straks toch niet meer aan het werk en laten we gelijk ook zijn salaris inhouden. Zonder gekheid, er worden toch genoeg verlof opgenomen omdat er ergens weer een kindje is geboren maar dit was te gecompliceerd? Wij zullen er verder geen woord meer aan vuil maken.

13 reacties | reageer

Malaysia for beginners...

Zoals de reizigers onder jullie niet onbekend in de oren zal klinken is elk nieuw land wat je bezoekt weer een uitdaging met de nodige frustraties van dien. Om het blog voor jullie zo aangenaam mogelijk te houden doen wij er echt alles aan om minimaal eens per week een flinke blunder te begaan zodat de verhalen sappig genoeg blijven.

Na Krabi een hotel geboekt in Kuala Lumpur (KL) wat er op de website veelbelovend uitzag maar wat uiteindelijk een behoorlijke miskoop bleek te zijn. Zwembad, ontbijt, ligging vlakbij Chinatown en kamer met uitzicht op de Petronas Towers ¹ en dat voor nog geen 25 euro. Te mooi om waar te zijn dachten we en dat was het ook nadat een taxichaufeur ons er op had gewezen ´s avonds niet de straat op te gaan omdat het wel eens erg gevaarlijk kon zijn. Ach, een bijzaak zeiden we zei het niet dat we na 2 dagen totaal over de 100 vlooienbeten hadden verzameld en geloof me, daar wordt je niet vrolijk van, muggen zijn krengen maar vlooien staan wat ons betreft met stip op de eerste plaats.

Na 2 dagen verkast naar een guesthouse (homestay) wat er in eerste instantie niet uitzag maar uiteindelijk dus helemaal top bleek te zijn, het omgekeerde dus van de eerdere ervaring. Manu heeft daar zijn eerste vriendje leren kennen (Hakimi) waarmee hij de hele dag zoet was. Hierdoor besloten we nog maar even in KL te blijven.

Na de nodige verplichtingen², zijn we uiteindelijk 5 dagen in KL gebleven en dus tijd voor wat anders, de Perhentiants. Een eilandengroepje in de Zuid Chinese Zee die mag worden omschreven als bounty met stranden zo wit als de sneeuw die momenteel in jullie straten ligt.

De reis naar de eilanden zou de grootste uitdaging zijn; 14 uur met de trein, overnachten in het kustplaatsje Kota Bharu en vervolgens per speedboot naar de eilanden. Het liep gesmeerd, we hadden een eerste klas compartiment met 2 bedden voor ons zelf en zelfs TV. Manu sliep de hele reis als een roos en we werden de vologende ochtend wakker denderend door het bergachtige landschap van noord Maleisië. In bloedheet Kota Bharu, een stadje bekend om haar gezellige marktjes, zijn we van boord gegaan, de marktjes bezocht en vervolgens per speedboot naar de eilanden gevaren.

Terwijl wij dit verhaal aan het schrijven zijn is de zon net onder, zitten we aan tafel met een kinderrijk frans stel terwijl de golven nog net onze voeten onder tafel raken. Het wachten is op de kreeft die van de BBQ komt gerold om ook onze magen in de watten te leggen. Manu heeft, buiten Fuutje³, nu eindelijk ook echte vriendjes en wij kunnen even tijd voor onszelf gaan vrijmaken, het franse stel wil binnenkort even op de kleine passen zodat wij kunnen gaan duiken, best aardig die fransen.

Wij sluiten af met nog enkele quotes van afgelopen week;

Manu met een reactie op het weer: "Het is hier echt bloedverziekend heet!"

Manu heeft dorst: "Ik sterf van de dorst mam".

Inge die nog nederlands denkt maar engels praat: "Manu doesn't like oliephants" (elephants dus)

Een fijn weekend en groeten,

ICM.

¹ Petronas Towers: De 452m hoge Twin Towers van Maleisië die wel nog overeind staan. Ooit het hoogste gebouw ter wereld en nu ergens rond de 5^e plek staat.

_²  Verplichtingen: In de 5 dagen Kuala Lumpur hebben we Manu even verwend en zijn we dingen gaan  doen die hij leuk vond, een indoor speeltuin in een megamall, discobowlen, naar een vlindertuin, de KL Tower in en lekker een dag binnen zitten om met Hakimi te spelen.

³ Fuutje: Een, soms met spijt, verzonnen poppetje door papa wat bestaat uit een wijsvinger en middelvinger. Hij heeft alleen ogen en benen, gaat fluitend door het leven en eet haar.  

8 reacties | reageer

Volgende pagina »